Skip navigation

Waarom dacht niemand eraan om, parallel met de stand-up comedy, de theatervorm van de sit-down tragedy te introduceren?

Waarom gebruiken we ‘stand-up’ steevast in relatie tot ‘comedy’, terwijl er zoveel activiteiten zijn die zich kenmerken door een ‘stand-up’-gehalte?

De Weverij levert het bewijs: kunst is geen kak, maar kak is wel kunst (www.deweverij.be).

Ik had het reeds op 1 april 2008 kunnen weten: dit is een writer’s blog.

Memopauze klinkt beslist veel leuker dan black-out. Maar zeg je nu ‘ik ben in een memopauze’, ‘ik heb een memopauze’ of ‘ik neem een memopauze’?

‘Er staat een sneeuwvrouw in onze tuin!’ roepen mijn kinderen, trots op hun creatie. ‘Een vrouwelijke sneeuwman!’ roep ik blij terug. Zelfs mijn taalgebruik verraadt nu al dat ik van een andere generatie ben.

Na een (ver)kiezing is het alleen bij de winnaars dat mond en ogen dezelfde taal spreken.

‘Verkiezing’ zou gewoon ‘kiezing’ moeten noemen. Het woord wekt de indruk dat je iets boven het andere verkiest, terwijl je niets meer doet dan iets tussen het andere kiezen.

Als houvast in mijn strijd tegen ontgoocheling houd ik mij voor dat uitgerekend de mensen die ontgoochelen het niet waard zijn er je levensvreugde voor op te offeren.

Je hebt een (on)gezonde dosis egoïsme nodig om je levensprojecten te realiseren.